Συνέντευξη με Κωνσταντίνα Ντιναπογια

Παρουσίασε τον ευατό σου

Ειλικρινής, εργασιομανής με μια βαθιά ευαισθησία στο συνάνθρωπο και όσα αυτός βιώνει.

Πως ξεκίνησες την ενασχόληση με το χορό;

Θυμάμαι πολύ έντονα τη στιγμή που η μητέρα μου, μου αφηγήθηκε ένα μυθιστόρημα για μια μπαλαρίνα. Την επόμενη ακριβώς ημέρα, της ζήτησα να ξεκινήσω κλασικό μπαλέτο παρά το γεγονός ότι ήμουν τόσο μικρή που δεν μπορούσα να ενταχθώ σε κάποιο γκρουπ. Τα πρώτα μου slippers τα φόρεσα 3,5 χρονών.
Ήταν μια χρονιά καθοριστική λόγω χειρουργείου που είχε προηγηθεί και με ωρίμασε αφού κατάλαβα ήδη από πολύ νωρίς τις αξίες της ζωής και ιδιαίτερα την αξία του χορού που γεννήθηκε σχεδόν μαζί με τη περιπέτειά μου.
Τα καλοκαίρια ήταν πάντα δύσκολα για εμένα. Ένιωθα πως κάτι λείπει από τις διακοπές μου, δεν ήμουν ευτυχισμένη όταν ο χορός απουσίαζε για τόσο μεγάλο διάστημα από τη ζωή μου.
Αργότερα με μάγεψε ο σύγχρονος χορός γιατί μέσω αυτού ένιωθα μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης.

Ποιοι ήταν οι στόχοι σου όταν αποφάσισες να ασχοληθείς επαγγελματικά με το χορό;
Πρωταρχικός μου στόχος ήταν να εξελιχθώ σαν καλλιτέχνης, να συνεργαστώ με ομάδες του εσωτερικού αλλά και του εξωτερικού, να δημιουργήσω και να μεταλαμπαδεύσω στους μαθητές μου αυτή την επιστήμη-τέχνη δίνοντας βάση στη τεχνική και κυρίως τη δημιουργία και τον αυτοσχεδιασμό.

Άλλαξαν στην πορεία των σπουδών σου; Πως εξελίχθηκαν όντας πλέον απόφοιτη;
Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου δεν άλλαξαν οι στόχοι μου αν και υπήρξαν στιγμές, λόγω του απαιτητικού προγράμματος που όλες οι επαγγελματικές σχολές χορού διαθέτουν, που έχανα για λίγο τους στόχους μου.
Ως απόφοιτη κι αφού είχα εργαστεί κάποια χρόνια σαν δασκάλα μπαλέτου και σύγχρονου χορού, ένιωσα έντονα την ανάγκη να εξερευνήσω τις παραστατικές τέχνες και στο εξωτερικό. Να αφουγκραστώ διαφορετικές κουλτούρες και να ανταλλάξω ιδέες. Κύριο μέλημα μου; Nα φύγω από τα σίγουρα και να έρθω αντιμέτωπη με τα όρια μου.

Πως ένιωσες όταν ολοκλήρωσες τις σπουδές σου; Ποιες ήταν οι πρώτες σου κινήσεις;

Θεωρώ πως όλοι οι σπουδαστές ανεξαρτήτως σχολής νιώθουν μια ανυπέρβλητη ελευθερία προσωπικής έκφρασης, με την ολοκλήρωση των σπουδών τους. Μεγαλύτερη όμως ανακούφιση ένιωσα όταν ολοκλήρωσα τις σπουδές του χορού σε σχέση με την αποφοίτησή μου από το τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών κι αυτό διότι ο χορός απαιτεί ολοκληρωτική αφοσίωση σώματος, πνεύματος και ψυχής.
Αφού ολοκλήρωσα αυτές τις σπουδές μου, ταξίδεψα στο Πόρτο της Πορτογαλίας όπου έκανα την πρακτική μου σαν χορεύτρια-χορογράφος σε ένα επαγγελματικό πρόγραμμα χορογραφίας σε συνεργασία με καλλιτέχνες προερχόμενους από διαφορετικούς κλάδους της τέχνης αλλά και από διαφορετικά κράτη. Η εμπειρία αυτή στάθηκε καταλυτικός παράγοντας στο να εμπιστεύομαι τις γνώσεις μου και να πορεύομαι με αυτές με ειλικρίνεια.

Στην Πάτρα, από όπου κατάγεσαι, πως είναι τα πράγματα στον καλλιτεχνικό τομέα;

Η Πάτρα είναι μια πανέμορφη φοιτητούπολη που έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια αρκετά πολιτισμικά αλλά και σε άλλους κλάδους. Ήμουν τυχερή που κατάφερα να συνδιάσω δύο σπουδές στην ίδια πόλη, χάρη στο νεοσύστατο «Κέντρο Χορού και Τεχνών» της κ.Τατιάνας Λοβέρδου. Επιπλέον, πρόσφατα, το φεστιβαλ Πατρών άνθισε χάρη σε όλους τους καλλιτέχνες του που επέμειναν στη συλλογικότητα αυτού του εγχειρήματος και στην συνέχιση ανάπτυξης του πολιτισμού του τόπου μας παρά τις δυσμενείς συνθήκες του κορωναϊού.

Τι είναι αυτό που κάνει έναν νέο άνθρωπο να τρέχει από το πρωί ως το βράδυ για την τέχνη του;

Σίγουρα μια βαθιά εσωτερική ανάγκη του. Αυτή θρέφει μονίμως μια αέναη ενέργεια που θα τον κάνει να συνεχίζει παρά τις πτώσεις ή τις όποιες δυσκολίες που συναντά καθημερινά ένας καλλιτέχνης. Επίσης, η πίστη στην τέχνη, όποια μορφή κι αν παίρνει.

Όταν χορογραφείς στόχος είναι, να περάσεις το μήνυμα, που επιθυμείς σε ένα κοινό, που δεν είναι επαρκώς “εκπαιδευμένο” στην κατανόηση των τεχνών και πιο συγκεκριμένα της τέχνης του χορού, κάνοντας καλλιτεχνικές “εκπτώσεις” ή δημιουργείς το έργο, όπως το έχεις φανταστεί και ας μη γίνει απολύτως κατανοητό από το κοινό;
Παρ’ όλο που μου αρέσουν οι εκπτώσεις γενικά, στη τέχνη δεν κάνω καμία έκπτωση σε ότι αφορά ένα έργο που θα δημοσιευτεί. Είμαι τελειομανής και προσπαθώ να μην δίνω έτοιμα τα μηνύματα στο κοινό, αλλά να θέτω ερωτήματα τα οποία ο θεατής καλείται ο ίδιος προσωπικά να δώσει τις απαντήσεις. Ως θεατρολόγος στις τόσες παραστάσεις που βλέπω ετησίως, εκτός από τους συντελεστές με ενδιαφέρει να ακούσω την αντίληψη του κοινού. Ορισμένοι θεατές δεν θα επιχειρήσουν να σκεφτούν ή να αναλύσουν αυτό που είδαν ενώ άλλοι θα αφήσουν τη φαντασία τους ελεύθερη. Επικροτώ τις διαφορετικές αναγνώσεις του ίδιου κειμένου… άλλωστε από εκεί πηγάζει η έμπνευση.

Γενικά τι σε εμπνέει στο να δημιουργήσεις μια χορογραφία;

Μπορώ να εμπνευστώ από τα πάντα …το νερό, μια φράση, κάποιο όνειρο, τη φύση και το οξυγόνο της …κυρίως όμως από τα απρόσμενα γεγονότα που μου συμβαίνουν –και είναι αρκετά- αλλά και εκείνα που όπως και στο έργο μας, μπορούν να συμβούν στον οποιαδήποτε. Είναι τεράστιο το φάσμα της έμπνευσης και έπειτα υπάρχουν άλλοι τόσοι τρόποι δημιουργίας και αξιοποίησης…που πρέπει να επιλέξεις .

Πες μας για το έργο που ετοιμάζεις. Ποιο ήταν το κίνητρο για να δημιουργήσεις το συγκεκριμένο έργο;

Το “404 permission Not Found”είναι μια χοροθεατρική παράσταση με κοινωνικό θέμα και σκληρό περιεχόμενο. Αναφερόμαστε στον σεξισμό και τη βία που υφίσταται ακόμη και στις ημέρες μας μια γυναίκα σε πολλά κράτη παγκοσμίως.
Συγκεκριμένα στη χώρα μας η πατριαρχία υφίσταται τόσο έντονα σε σημείο γυναίκα να στρέφεται εναντίον γυναίκας, να κακολογεί αλλά και να προσπέφτει σε βίαιες ή και δολοφονικές ενέργειες.
Ισχυρότατο κίνητρό μου στάθηκε το γεγονός του βιασμού και της δολοφονίας της νεαρής Ελένης Τοπαλούδη αλλά και εκατομμύρια άλλα θύματα γνωστά και άγνωστα. Η κοινωνία μας έχει φθάσει σε σημείο όχι μόνο να μην εξαγριώνεται σε τέτοιου είδους περιστατικά, αλλά και να έχει το θράσος να μετατρέπει τον θύτη σε θύμα. Αν και βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα, δυστυχώς ακόμη δεν έχει υπάρξει ισότητα των δύο φύλων και αυτό το εντοπίζουμε στο οικογενειακό, φιλικό, ερωτικό αλλά και επαγγελματικό τομέα. Πώς ένας άνδρας αντιμετωπίζει μια γυναίκα πιλότο ; Γιατί είναι ταμπού η λέξη « σερβιέτα» ; γιατί υπάρχει τρόμος σε μια ενδεχόμενη εκλογή γυναίκας πρωθυπουργού ; Η παράσταση θέτει συνέχεια ερωτήματα στον ακροατή.
Μέσω της κίνησης, της φωνής και των μουσικών οργάνων δημιουργούμε μια ατμόσφαιρα κατά την οποία ο θεατής άλλοτε ταυτίζεται, άλλοτε αποστασιοποιείται και άλλοτε επεξεργάζεται την πληροφορία που προσλαμβάνει.

Ως χορογράφος και σκηνοθέτης αυτής της παράστασης πως είναι η συνεργασία σου με τους υπόλοιπους συντελεστές ;
Είμαι ευχαριστημένη από τη συνεργασία, τη σύμπνοια και τη συνοχή της ομάδας. Ο κάθε καλλιτέχνης μέσα σε αυτή έχει το δικό του ξεχωριστό και μοναδικό ρόλο όπως μοναδικός και ξεχωριστός είναι και ο ίδιος. Συνάμα είναι και ο συνδετικός κρίκος για το καλό της ομάδας και την επιτυχία της παράστασης που είναι υπόθεση ομαδική.
Το έργο απαρτίζεται από τρεις χορεύτριες, τη Ζωή Μπογέα, Άννα Γκιώργκη, Κατερίνα Καϊμά και τoυς performers και μουσικούς Μαρί-Σουζάν Μουζέλα και τον Νικόλα Καραναστάση,
Επί προσθέτως, έχουμε την τιμή να ακούμε δύο νέα τραγούδια κατά τη διάρκεια αυτής, το ένα σύγχρονο κομμάτι προέρχεται από το μυστηριώδες“The mind of Athens” και το άλλο από την υπέροχη βιολίστρια Μαρί-Σουζάν Μουζέλα.

Που και πότε θα παρουσιαστεί; Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια;
Θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Κολωνού την Παρασκευή 31 Ιουλίου στις 20:30, για μία μόνο παράσταση.
Μια παράσταση που εύχομαι αν όλα πάνε καλά με τον κορωναϊό να περιοδεύσει στα χειμερινά θέατρα. Μου έχει γίνει μια πρόταση για να ταξιδέψει εκτός Ελλάδας, συγκεκριμένα στην Πορτογαλία από όπου κατάγεται και ο δραματουργός και σύμβουλος μου αλλά ακόμη είναι πολύ νωρίς για να πω κάτι με σιγουριά.

Γενική είσοδος :10€
Προπωληση μέσω viva.gr :7€ (τα 200 πρώτα εισιτηρια) https://www.viva.gr/tickets/dance/anoixto-theatro-kolonou/404-permission-not-found/
Ανέργων, Φοιτητών :7€
Α.Μ.Ε.Α, Σπουδαστές επαγγελματικών σχολών χορού και θεάτρου, ατέλεια θεατρολόγων :5€