Γιατί ο κόσμος δεν χορεύει. Του Κουζούμη Δημήτρη.

Γιατί περισσότερος κόσμος δεν χορεύει;
Αυτή την ερώτηση την έχω κάνει πολλές φόρες και εγώ στον εαυτό μου. Πώς είναι δυνατόν να απέχει κανείς συνειδητά από κάτι τόσο όμορφο; Νομίζω είναι θέμα μιας γενικότερης νοοτροπίας της διασκέδασης και ταυτόχρονα θέμα ορίων και κριτικής. Τι εννοώ…
Παλιότερα οι παππούδες μου όταν έβγαιναν έξω σηκωνόταν από το τραπέζι να χορέψουν παραδοσιακούς χορούς αλλά και τανγκό και βαλς όχι όπως διδάσκονται σήμερα αλλά όπως μπορούσαν να εκφράσουν τη μουσική ,και είχαν και οι δύο ποιότητες τις οποίες εγώ τώρα καλούμαι να διδάξω στους μαθητές μου. Ο παππούς μου ήξερε να ακουει τη μουσική, να διευθύνει. Κρατούσε με σταθερότητα τη ντάμα του, ήταν σίγουρος για τον εαυτό του και δεν ντρεπόταν να εκφράσει τα συναισθήματά του για αυτήν δημόσια. Ήταν περήφανος για αυτά. Η γιαγιά μου από την άλλη ήξερε να εμπιστευτεί και να αφεθεί για να συμπληρώσει το ζευγάρι και φυσικά είχε πολύ καλό μουσικό αυτί. Με τα χρονιά αναπτύχτηκε μια φιλοσοφία όπου το να εκφράζεται κάποιος θεωρείται αδυναμία και όλοι έχουν κλειστεί στον εαυτό τους. Επιπλέον η ποιότητα της μουσικής έχει χαλάσει πολύ, όχι γιατί δεν υπάρχουν καλοί μουσικοί και συνθέτες αλλά γιατί προωθούνται ρυθμοί συγκεκριμένοι με άθλιο στίχο που αντικατοπτρίζουν την κατάσταση της σημερινής κοινωνίας όσον αφορά την ιδέα της διασκέδασης και της προσωπικής επικοινωνίας είτε φιλικής είτε συναισθηματικής. Όταν η πλειονότητα των κομματιών μιλάει για τη διαχείριση της ερωτικής απογοήτευσης μέσα από τη χρήση αλκοόλ και τα κομμάτια δεν εκφράζουν συναισθήματα αγάπης αλλά σεξουαλικής έλξης είναι πολύ φυσικό μιας και η μουσική εχει τεράστια επιρροή στον ανθρώπινο εγκέφαλο οι άνθρωποι να δημιουργούν άμυνες και τοίχους υποσυνείδητα για να μην βρεθούν στην ίδια κατάσταση με αυτήν την οποία περιγράφουν τα τραγούδια που ακούν τα οποία ειρωνικά χορεύουν σαν να μην υπάρχει αύριο. Εδώ να κάνω μια παρένθεση και να πω ότι δεν είμαι κατά του ελαφρού τραγουδιού γιατί και αυτό χρειάζεται και εκφράζει ανάγκες αλλά είμαι κατά της κυριαρχίας ‘’σκουπιδιών τραγουδιών’’. Κλείνοντας εξαιτίας του γεγονότος ότι ζούμε σε μια εποχή που βομβαρδιζόμαστε από την ταχύτητα των εξελίξεων αλλά και την τεράστια έκθεση στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης στα οποία είναι πολύ εύκολη η κριτική, τα προσωπικά μας όρια συνεχώς στενεύουν και παραβιάζονται έτσι ώστε να είναι πολύ δύσκολο για τα άτομα να αφεθούν στην καλοπροαίρετη διάθεση των υπολοίπων ανθρώπων. Υπάρχει δηλαδή μια γενικότερη καχυποψια και άμυνα απέναντι στα πάντα η οποία είναι ανασταλτικός παράγοντας για να ξεκινήσει κάποιος το χορό αλλά και να εξελιχθεί σε αυτόν.

Κουζούμης Δημήτρης