Δανάη Χριστακάκου και ομάδα τρίγωνο.

Δανάη Χριστακάκου και ομάδα τρίγωνο.
(από τον Κούκο Ερνέστο)
Ομάδα Τρίγωνο:μία από τις πιο ξεχωριστές και άρτιες ομάδες της Θεσσαλονίκης φροντίζει σε κάθε παράσταση να παρουσιάζει
κάτι εντελώς νέο και διαφορετικό από ό,τι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε.Ανάμεσα λοιπόν στις -αρκετές- διδασκαλίες της αλλά και τις πρόβες της
Βρεθήκαμε με την ιδρυτή και χορογράφο Δανάη Χριστακάκου για να μας μιλήσει για την ομάδα της και όχι μόνο.


Αρχικά γνωρίζοντας τις σπουδές σου (πτυχίο φυσιοθεραπείας αλλά και πτυχίο από την Εθνική ακαδημία μπαλέτου του Άμστερνταμ -αναγνωρισμένο και
από το Ελληνικό κράτος) Πως προέκυψε η δημιουργία της ομάδας «Τρίγωνο»?Και σε ποιο στυλ σύγχρονου κυμαίνεται?

Από την ανάγκη μου να κάνω κάτι εδώ στη Θεσσαλονίκη.Και εφόσον μία ομάδα που να χορεύει με τον τρόπο με τον οποίο ήθελα δεν υπήρχε -εδώ- αποφάσισα
να την κάνω εγώ. Μου άρεσε ο ήχος της λέξης «τρίγωνο» αλλά και το σχήμα εξού και το όνομα.Όσον αφορά το στυλ δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω
μέσο κάποιας τεχνικής σύγχρονου χορού, εξαρτάται από την κάθε παράσταση.

Τι ετοιμάζεις αυτή την περίοδο?

Κάνουμε πρόβες για μία σόλο performance και για μία παράσταση με την ομάδα.Το βασικό στοιχείο είναι η συνεργασία με μουσικούς για
κάθε χορογραφία ξεχωριστά ώστε τόσο χορογραφικά όσο και μουσικά να είναι μία νέα δημιουργία, αυτό καθιστά τη διαδικασία αρκετά πιο δύσκολη και
πολύ πιο χρονοβόρα-πρόβες,κοινό ωράριο,budget,οργάνωση-αλλά προσωπικά δυσκολεύομαι να βρω έτοιμες μουσικές που να ανταποκρίνονται στην χορογραφία που έχω οραματιστεί.

Ξεχωρίζεις κάποια παράσταση σου ως τώρα?

Κάθε Performance ως τώρα είναι αγαπημένη για διαφορετικό λόγο. πχ το Orgone είχε live rock band που έδινε άλλη δυναμική,
το codium fragile ήταν κάτι πολύ δικό μου, το 414 είχε χορευτεί σε πολύ ξεχωριστό μέρος κτλ κτλ.

Θεσσαλονίκη από επιλογή , ανάγκη η τύχη?

|Aπό επιλογή.Είναι πολύ λιγότερες οι ευκαιρίες σε σχέση με τον χορό και πολύ περιορισμένα αυτά που μπορείς να κάνεις άλλα
εξαιτίας αυτού του γεγονότος ό,τι κάνεις το κάνεις αυθεντικά.Δεν μου αρέσει μα συμμετέχω ως χορεύτρια σε παραστάσεις που δεν με εκφράζουν.Έτσι βιοπορίζω από τις διδασκαλίες που είναι μια δουλειά που μου αρέσει πολύ και με γεμίζει δημιουργικά.


Σε μία παράσταση σύγχρονου εδώ πιστεύεις ο μέσος θεατής καταλαβαίνει τι βλέπει?πως θα γίνει μεγαλύτερο άνοιγμα σε πιο πλατύ κοινό?

Δeν αρκεί να προσπαθείς να καταλάβεις μόνο τι βλέπεις.Άλλωστε ο χορός είναι δεν είναι μόνο θέμα κατανόησης αλλά και αισθητικής.
Ούτε είναι απαραίτητα να υπάρχει πάντα κάποιο υψηλό νόημα. Σχετικά με άνοιγμα σε μεγάλο κοινό εφόσον σαν χώρα είμαστε σε πολύ χαμηλό
επίπεδο σε ότι αφορά το χορό και είναι ανώφελο να περιμένουμε από την πολιτεία να μεριμνήσει μέσο της εκπαίδευσης
φέρουν την ευθύνη της εκπαίδευσης οι σχολές και οι δάσκαλοι.Τα περισσότερα παιδιά που ξεκινούν χορό-και είναι πολλά- στην πορεία όχι μόνο σταματούν, αλλά δεν αποτελούν καν κοινό εφόσον δεν παρακολουθούν παραστάσεις και δράσεις που αφορούν το χορό.
. Νιώθω μεγαλύτερη την ευθύνη για την καλλιέργεια χορευτικής κουλτούρας
στα παιδιά ως δασκάλα παρά σαν χορογράφος.Επίσης, κάποιος που δεν είναι μυημένος στο χορό θα ξεκινήσει βλέποντας πιο συμβατικά δρώμενα
όπως μια παράσταση μπαλέτου η κάποια ομάδα σύγχρονου που δεν κάνει κάτι τελείως εναλλακτικό και underground.Αυτά μπορούν να «σηκώσουν» το βάρος μιας παράστασης σε μεγάλα θέατρα.τα άλλα καλώς ή κακώς τα βλέπουμε οι ίδιοι και οι ίδιοι είτε σε πειραματικές σκηνές είτε σε πολύ μικρά
θεατράκια. Όμως λείπει από την χώρα και ειδικά από την πόλη(Θεσσαλονίκη)η έλευση μεγάλων σχημάτων από το εξωτερικό. Τόσο στο κλασικό όσο και στο σύγχρονο.