Τέχνη για την τέχνη!

Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκαν αρκετές παραστάσεις από την παγκόσμια ημέρα χορού, όπου ακίνητοι performers “βαριανασένανε” για κάνα δεκάλεπτο, η παράσταση του σωματείου Ελλήνων χορογράφων, στην οποία μία performer απήγγειλε ένα ποιήμα(??) για το μεταλλικό πέος που την ενοχλεί (αν κατάλαβα καλά από τις εκφράσεις της), καθώς και ένας διάλογος με μία δημιουργό σχετικά με την απογοήτευσή της για τη μη έλευση του κόσμου σε πιο “προχωρημένα” θεάματα στο χώρο.
Τώρα, το τι είναι τέχνη και τι όχι είναι ίσως φιλοσοφικό ζήτημα και πιο προσωπικό αλλά όσον αφορά στις παραστάσεις οι οποίες μας ζητούν 8 και 10 (καμιά φορά και 15) ευρώ και είναι στην καλύτερη περίπτωση σύνθετοι συνδυασμοί μαθήματος και στην χειρότερη αυτοσχεδιασμός της τελευταίας στιγμής (δεν έχω τίποτα με τα jamms και τους αυτοσχεδιασμούς, αλλά άλλο αυτοσχεδιασμός γιατί θέλω αυτοσχεδιασμό και άλλο γιατί δεν μπορώ κάτι άλλο ή γιατί δεν πρόλαβα. Ως θεατής έχω την απαίτηση, αν μη τι άλλο, να τα αξίζουν. Και το πιο σημαντικό κατα την γνώμη μου να απευθύνονται σε μένα, τον θεατή. Όχι σε μένα τον μαθητή χορού, χορευτή, δάσκαλο χορού, όπου καλώς ή κακώς θα πάω σε ό, τι έχει να μου προσφέρει η πόλη μου και θα απορροφήσω ό, τι μπορώ, γιατί δυστυχώς αυτό συμβαίνει.
Προφανώς, δεν αναφέρομαι σε καμία ερασιτεχνική ομάδα ή παράσταση σχολής.
Αλλά το να απαιτούμε το ευρύ κοινό να αγκαλιάσει μία παράσταση “ακραία” (σε σχέση πάντα με τα εδώ δρώμενα) είναι ουτοπικό. Είτε την κάνουμε συνειδητά, γνωρίζοντας ότι μπορεί να αποτελέσει καλλιτεχνική επιτυχία αλλά σίγουρα όχι εισπρακτική, είτε αν χρειαζόμαστε τα έσοδα για οποιοδήποτε λόγο οδηγούμαστε σε πιο “safe” μονοπάτια . Αλλά το να γκρινιάζουμε και να λέμε πόσο οπισθοδρομικοί είμαστε ως χώρα και πόσο απαίδευτο και αμόρφωτο είναι το κοινό μας είναι το λιγότερο αχαριστία.
Καλώς ή κακώς, ζούμε σε μία χώρα που η τέχνη στην παιδεία έχει πολύ μικρό ρόλο. Το παιδί που όλη μέρα τρέχει από φροντιστήριο σε σχολείο, Αγγλικά, Γερμανικά , πληροφορική, Γαλλικά δεν έχει την κατάρτιση να κατανοήσει κάτι πιο δύσκολο. Άρα, ή περιμένουμε από το κράτος να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στις τέχνες μέσα στα σχολεία (εδώ μπορούμε να γελάσουμε) ή εμείς οι ίδιοι με “baby steps” προσπαθούμε να μυήσουμε τον κόσμο.
Όσον αφορά τις “πρόχειρες” παραστάσεις, αυτές που ενώ φαίνεται πως χρειαζόντουσταν κι άλλες πρόβες ή είχαν τραγικά κουστούμια και σκηνικά (συνήθως τα ρούχα του κάθε χορευτή) ή ήταν χορογραφίες βγαλμένες από τα κλασικά μαθητικά μοτίβα που όλοι μας έχουμε κάνει 1000 φορές αλλά παρουσιάζονται ΚΑΘΕ ΜΑ ΚΑΘΕ χρόνο ως παραστάσεις από σύγχρονες ομάδες και ζητάνε εισητήριο σαν μία καλή παραγωγή, το μόνο που καταφέρνουν είναι να βλάπτουν το χορό. Τέτοιου είδους παραστάσεις -και εφόσον πλέον γνωρίζουμε τις ομάδες που τις πραγματοποιούν- καλό θα ήταν να μην τις στηρίζουμε. Δεν κάνουμε καλό. Καταστρέφουμε αυτό που υπηρετούμε.

Του Ορέστη Παναγιώτου
orestispan@freemail.gr
https://www.facebook.com/profile.php?id=100010279021537